blog kerken

Bloggermann

wat houd mij bezig

Ja, toch maar weer begonnen met het bijhouden van een weblog.
Met in gedachten dat ik de website zou gaan opzeggen en het feit dat ik in de verdovende middelen slikkende periode niets meemaakte, ben ik gestopt met het bloggen.


Nu de medicatie eindelijk wordt afgebouwd hoop ik dat er weer een beetje leven in de brouwerij komt en dat ik weer iets heb  te melden. Je bent gelukkig niet verplicht tot het lezen hiervan maar als je een berichtje wil ontvangen wanneer er een nieuwe blog wordt geplaatst, dan moet je het contactformulier maar gebruiken.  Welkom in een stukje van mijn leven!

Kerken, zonder kerk


geplaatst op 29 december 2020


Als er íets is waar we het over 50 jaar nog over hebben, is dat waarschijnlijk wel de corona pandemie. Of om het even goed te zeggen: SARS-CoV-2, ook wel bekend onder de naam Covid 19 virus of 2019-nCoV. Maar daar wordt al zoveel over gepubliceerd, dat ik het daar vandaag niet over wil hebben.


Op één klein aspect van de gevolgen van dit gedoe wil ik wél de aandacht leggen: niet meer naar de kerk kunnen.

Op zondagmorgen zit ik thuis in mijn "oude-mannen-comfortstoel", die eerlijk gezegd lekkerder zit dan de houten stoelen in de kerk. Kopje koffie er bij en hup, via YouTube naar de livestream van de evangeliegemeente Morgenstond in Delft. De preek lijkt korter en het samen zingen komt ook niet lekker van de grond.
Ja, ik ben blij met de technische mogelijkheden, maar het is niet écht. Niet even een praatje met degene die naast je zit, de muziek klinkt maar half zo vol en de sfeer van sámen zijn is er dus helemaal niet.


Natuurlijk kan ik me inschrijven om met 29 anderen in de kerk te kunnen komen, maar die stoel houd ik liever vrij voor degenen die doordeweek minder contacten hebben dan ik. Zelfs het koffie drinken na de kerkdienst kan dgitaal. Mmmh, nee, dat is het ook niet echt. Toegeven dat ik vóór de pandemie ook niet altijd met iedereen stond te kletsen, maar de digitale variant is ook niet echt mijn ding.


Ook de tweewekelijkse huiskring gaat via Zoom. Op zich fijn, maar helaas lukt het me niet om daar aan mee te doen. Sinds een aantal weken werk ik weer full-time en dat vreet energie. Gelukkig werkt de nieuwe combinatie van pijnstillers redelijk goed. Zolang ik maar geen kracht op mijn rechterhand uitoefen, ben ik praktisch zonder pijn. Helaas betekent dit wel dat ik aan het einde van de dag alle energie heb verbruikt en vaak mijn ogen rond 20:00 uur al dicht vallen. Ik kan proberen heel stoer wakker te blijven, maar dat gaat moeilijk en daar pluk ik dan de volgende dag de vruchten van.


Al die maanden heb ik heel gediciplineerd thuis de bijbel gelezen, de studiebijbel er zelfs bijgepakt en veel preken via Youtube beluisterd. (speciaal hiervoor premium lid geworden, zodat je geen reclame ziet en je kan streamen naar de televisie terwijl de smartphone gewoon uit is. Mijn smartphone werkt als router, zodat ik geen duur abonnement meer nodig hebt om op het internet te komen, maar dat terzijde.) Dagelijks tijd genomen om voor anderen te bidden en zo bleef ik toch een soort van verbonden met de gemeente. De laatste tijd zit er een beetje de klad in. Natuurlijk geloof ik nog steeds en luister ik dagelijks wel een bijbelstudie op één van de vele YouTube kanalen. Het bijbel lezen en bidden kost me aanzienlijk meer moeite.


Het contact met gemeenteleden mis ik wel een beetje, Gewoon even naar elkaar luisteren, van gedachten wisselen, lachen en soms huilen. Covid-19 en zenuwpijn met vermoeidheid zijn een slechte combinatie. Natuurlijk is gemeente zijn niet afhankelijk van een gebouw, maar ik zie er naar uit om weer samen te komen in de Zuiderkerk.  Je weer lekker ergeren aan mensen die door de preek heen zitten te kletsen, appende mensen ergens schuin voor je of mensen die wel erg laat nog binnenkomen. Koffie over je handen omdat iemand niet uitkeek en je kunt iedereen vinden, behalve degene die je eigenlijk wel even zou willen spreken. Leermomentjes met een glimlach. Ooit zullen die kleine ergernisjes over niets wel een keer over gaan, ik blijf leren.


Nu alleen nog maar even wachten totdat we weer kunnen kerken in de kerk.