blog kinderen 2020-09

Bloggermann

wat houd mij bezig

Ja, toch maar weer begonnen met het bijhouden van een weblog.
Met in gedachten dat ik de website zou gaan opzeggen en het feit dat ik in de verdovende middelen slikkende periode niets meemaakte, ben ik gestopt met het bloggen.


Nu de medicatie eindelijk wordt afgebouwd hoop ik dat er weer een beetje leven in de brouwerij komt en dat ik weer iets heb  te melden. Je bent gelukkig niet verplicht tot het lezen hiervan maar als je een berichtje wil ontvangen wanneer er een nieuwe blog wordt geplaatst, dan moet je het contactformulier maar gebruiken.  Welkom in een stukje van mijn leven!

Kinderen


geplaatst op 3 augustus 2020


Kleine kinderen worden groot, zegt men. Soms voelt het aan als eeuwen geleden, soms ook als de dag van gisteren. Dat ons gezin ooit op zo'n brute manier uiteen zou vallen had niemand ooit kunnen bedenken. Voor iedereen een traumatische ervaring die moest worden verwerkt, of nog steeds niet goed is verwerkt.  Details zal ik je besparen, maar dat er veel leed is veroorzaakt mag wel duidelijk zijn. En dan opeens zijn we bijna 20 jaar verder in de tijd.


Het jaar 2020 is niet alleen vanwege de corona perikelen een bijzonder jaar. Nog veel meer bijzonder vind ik het dat ik dit jaar al bij 6 kinderen ben geweest. Met een paar kinderen heb ik de afgelopen jaren veel contact gehad, met andere wat minder en sommigen alleen via Facebook of helemaal niet. Dit jaar ook weer voor het eerst contact met de oudste zoon.


Nee, het zijn geen kinderen meer. Volwassen mensen met alles wat daar bij hoort: al dan niet een relatie, een baan, zelfstandige woning en zelfs kinderen. Het is leuk te zien dat de kinderen die ik mocht opvoeden nu zelf bezig zijn met opvoeden. Opeens ben ik geen hulpverlener meer, maar kan ik opa zijn. Misschien een beetje op afstand, maar toch.


Ik ben echt supertrots op hoe iedereen dóór een moeilijke periode heen in staat was om hun leven op te bouwen. Doorzettingsvermogen hebben ze genoeg! Het leukste is dat eigenlijk niemand met elkaar is te vergelijken. Zowel qua opleiding en werk als hoe ze leven is zo totaal verschillend! Als kind waren ze allemaal al zo verschillend en die verschillen lijken alleen nog maar groter. Het allerleukste is wel dat ik bij deze 6 me gewoon "thuis" voel. Ook al zeggen de meesten geen pappa meer, het voelt toch nog steeds aan dat ik bij "mijn" kinderen ben. 


Volwassen en met een eigen leven waar ik gelukkig nog steeds een beetje in mag delen.

Ik ben trots op jullie en ben in al die jaren niets minder van jullie gaan houden, misschien zelfs nog wel méér!


Dit jaar hoop ik ook de laatste 2 van de 9 te bezoeken. In dat geval wordt de onderstaande foto vervangen door een aantal selfies. Ik ga er voor!