Zou het dan toch?

Bloggermann

wat houd mij bezig

Ja, toch maar weer begonnen met het bijhouden van een weblog.
Met in gedachten dat ik de website zou gaan opzeggen en het feit dat ik in de verdovende middelen slikkende periode niets meemaakte, ben ik gestopt met het bloggen.


Inmiddels ben ik geopereerd en hoop ik dat er weer een beetje leven in de brouwerij komt en dat ik weer iets heb  te melden. Je bent gelukkig niet verplicht tot het lezen hiervan maar als je een berichtje wil ontvangen wanneer er een nieuwe blog wordt geplaatst, dan moet je het contactformulier maar gebruiken.  Welkom in een stukje van mijn leven!

Zou het dan toch?


geplaatst op 13-01-2021


Zou het dan toch een keer waar zijn? Na ruim drie en een half jaar van pijn lijkt het einde nu eindelijk in zicht.

Toen ik in 2017 een steeds ergere pijn in mijn hand kreeg, had ik geen idee wat ik moest verwachten. Dat ik een jaar niet zou werken en ontelbare doosjes pillen zou gaan slikken die onder de opiumwet vallen had ik in ieder geval nooit verwacht. Natuurlijk heb ik net als ieder ander mens weleens pijn gehad, maar de zenuwpijn veroorzaakt door een hernia kende ik (gelukkig) niet. Hiermee vergeleken is een wortelkanaalbehandeling "a walk in the park".


Wat ben ik blij dat ik in deze tijd leef en in de westerse wereld waar met chemicaliën de pijn goed onderdrukt kan worden. Wél tegen een prijs. Wat begon met een Diclofenacje werd al snel Tramadol en Pregabeline gevolgd door Fentanyl. UIteindelijk liep ik stoned van een dosis van 21 pillen per dag en een Fentanyl-pleister ddor het leven. Nou ja, lópen.... eigenlijk meer slapen. Mijn lockdown duurt al weer een hele poos langer dan het covid-19 virus oud is.


Niet meer kunnen werken, en de enkele keer dat ik ergens op visite ging, begon een bezoekje na de reis eerst met een paar uurtjes slapen voordat de koffie werd gezet. Het heeft ruim een jaar geduurd voordat ik eindelijk geopereerd kon worden. Twee tussenwervelschijven moesten worden vervangen om de beknelde zenuwen weer ruimte te geven. Wie op YouTube een filmpje bekijkt van een dergelijke operatie, krijgt spontaan een torenhoge waardering voor de chirurgen die met ogenschijnlijk grof gereedschap in een wirwar van spieren, bloedvaten, stembanden en zenuwen aan de slag gaan. Enne, één foutje is voldoende om er voor te zorgen dat alles onder de nek verlamd kan raken en dat is eigenlijk best wel veel.


Gelukkig slaagde de operatie, maar helaas niet met het gewenste resultaat. Eén jaar na de operatie volgt een MRI scan die aantoont dat er op de plaats van de vervangen tussenwervelschijven geen beknellingen meer zijn te zien. Ik bof blijkbaar dat ik tot de 15% patiënten behoor waar een operatie geen effect heeft. De rest van mijn leven dus onder behandeling bij een pijnpoli. Na een tijdje aanmodderen met verschillende behandelingen en medicatie besluit ik toch tot een second opinion. Door verschrikkelijk veel mazzel (lees: "kruiwagen") kom ik terecht bij een neuroloog die bekend staat als één van 's werelds beste. Met één blik op de scan vermoedt hij een derde beknelling op een andere plaats, achter in de nek. Een CT-scan bevestigt het vermoeden en dus kom ik op de wachtlijst voor een operatie.


Dat klinkt leuk, maar in een door corona overbelast zorgstelsel betekent dat niet dat je snel aan de beurt bent. Toch werd ik vlak voor de jaarwisseling gebeld dat ik in de eerste week van januari sta ingepland voor een operatie. Tijdens die operatie werd zelfs nóg een beklemming gevonden, die op de scans niet was te zien. Al met al een aanzienlijke kans dat de pijnklachten aanzienlijk af zullen nemen en mogelijk zelfs helemaal verholpen zouden zijn.


Inmiddels is het al weer een week geleden dat ik ben geopereerd. Behoorlijk napijn van de operatie, die waarschijnlijk nog wel enkele weken zal aanhouden. Pas daarna weet ik of de operatie het gewenste resultaat heeft. Inmiddels ben ik wel gestopt met de medicatie tegen zenuwpijn en slik ik alleen nog wat pijnstillers tegen de operatiepijn.


Ondanks de onzekerheid over het definitieve resultaat van de operatie ervaar ik dit alles als bijna iets onwezenlijks. Geen pijn meer, weer een sociaal netwerkje opbouwen en weer "gewoon" kunnen wat ik altijd kon. Weer klussen, wandelen, fotograferen en misschien weer tijd voor nieuwe vriendschappen. Dankbaarheid is misschien wel hetgeen wat nu overheerst. Terecht kunnen bij één van de beste neurologen, een operatie in een overbelast medisch systeem en weer toekomstperspectief.


Gewoon mazzel, of gebedsverhoring en een hemelse Vader die graag voor me zorgt? Het is in ieder geval "Tov!"